Wakacyjne zdjęcie z plaży, uroczy filmik z przedszkolnego przedstawienia czy radosne ujęcie z rodzinnej wycieczki – to materiały, które codziennie trafiają do sieci. Dla wielu rodziców to sposób na dzielenie się szczęściem i dumą z najbliższymi. Ale czy na pewno wiemy, co dzieje się z tymi obrazami później? I czy nasze dzieci w przyszłości podziękują nam za tę publiczną dokumentację swojego dzieciństwa?
Internet rządzi się własnymi prawami – raz opublikowane treści tracą swoją prywatność. Zdjęcia i filmy, które wrzucamy na media społecznościowe, mogą zostać skopiowane, zapisane, przetworzone lub wykorzystane – i to często bez naszej wiedzy, a tym bardziej zgody.
Sharenting – nowy wymiar rodzicielstwa?
Zjawisko nadmiernego udostępniania treści związanych z dziećmi w sieci doczekało się nawet własnej nazwy: sharenting (z ang. share – dzielić się + parenting – rodzicielstwo). Rodzice – nie zawsze świadomie – tworzą cyfrową tożsamość swoich dzieci, zanim te zdążą same wypowiedzieć się na temat swojej prywatności.
Wystarczy kilka kliknięć na przypadkowym profilu w mediach społecznościowych, by zebrać zaskakująco dokładne informacje o dziecku. Gdzie mieszka, do jakiej szkoły chodzi, jakie ma zainteresowania, kiedy obchodzi urodziny. To dane, które – w rękach niepowołanych osób – mogą posłużyć do manipulacji, a nawet do nawiązania niebezpiecznego kontaktu.
Kompromitacja na zawsze
Dla rodzica to może być zabawne wspomnienie – dla dziecka, w perspektywie kilku lat, przyczyna wstydu lub upokorzenia. Zdjęcia w kąpielówkach, kompromitujące sytuacje czy żarty z dziecięcych “wpadek” mogą stać się źródłem hejtu, a nawet traumy. W dobie internetu wystarczy jedno udostępnienie, by materiał krążył bez kontroli, często latami.
Nie chodzi o demonizowanie technologii czy rezygnację z dzielenia się szczęściem. Chodzi o świadome i odpowiedzialne decyzje. To, co dla nas jest tylko zdjęciem, dla dziecka może być trwałym śladem w sieci, który kiedyś – jako dorosły – będzie musiało nieść ze sobą.
Zanim klikniesz “opublikuj”, zapytaj siebie:
-
Czy naprawdę muszę to pokazywać światu?
-
Kto to zobaczy – znajomi czy cały internet?
-
Czy moje dziecko nie poczuje się tym zawstydzone?
-
Czy ten materiał może mu zaszkodzić w przyszłości?
Pamiętajmy, że dzieci mają prawo do prywatności, nawet jeśli jeszcze same nie potrafią go egzekwować. To my, dorośli, jesteśmy ich pierwszymi strażnikami bezpieczeństwa – także tego cyfrowego.
Wizerunek dziecka to nie jest treść do “lajków”. To część jego tożsamości. Traktujmy ją z szacunkiem.
